Crno zlato Dejana Dukovskog, u režiji Olivera Frljića, postavlja neprijatno pitanje: šta ako su svi kod kuće, a niko više ne ume da prepozna onog drugog?
Predstava počinje prizorom čekanja. Dimitrije i Mara nalaze se u prostoru koji kao da je ostao zaglavljen između različitih vremena i različitih obećanja. Dolaskom Kate, Semira i potom Angele, nekadašnjeg Angela, postepeno se otkrivaju porodične veze, stari sukobi, dugovanja i potisnuta sećanja, ali predstava uporno odlaže njihovo potpuno razjašnjenje. Umesto linearnog razvoja radnje, gradi se niz situacija u kojima se odnosi među likovima otkrivaju fragmentarno, često tek naknadno menjajući značenje onoga što je gledalac već video. Predstava namerno odlaže razjašnjenje odnosa među likovima i odbija da uspostavi stabilnu perspektivu iz koje bi ih bilo moguće sagledati. Tako sama struktura predstave postaje važnija od linearnog razvoja priče.
Predstava odbija da se zadrži u jednom žanrovskom registru. Apsurd gotovo neprimetno prelazi u porodičnu dramu, porodična drama u crnu komediju, zatim u melodramu ili mjuzikl, da bi se svaki od tih oblika raspao čim se učini da je uspostavljen. Promena registara ne funkcioniše kao formalna igra niti kao niz citata, već kao način na koji predstava gradi sopstveni ritam i organizuje pogled na svet svojih likova.
U tom svetu ništa nije sasvim stabilno: identiteti, porodične uloge, društveni položaji i međusobni odnosi neprestano menjaju značenje. Nasleđe tranzicije, ekonomska nesigurnost, nasilje, potisnuta sećanja i različiti oblici društvene isključenosti ne pojavljuju se kao zasebne teme, već kao delovi iste svakodnevice iz koje nije moguće izdvojiti jedan povlašćeni uzrok ili jedno konačno objašnjenje.
Frljićeva režija ne pokušava da uvede red u to preobilje. Naprotiv, dopušta da se ozbiljno i groteskno, sentimentalno i ironično, realističko i fantazmagorično neprestano dodiruju i međusobno osporavaju. Upravo zato Crno zlato ne ostavlja utisak predstave koja govori o jednom društvenom problemu, već o iskustvu života u kojem više nijedan jezik nije dovoljan da ga u potpunosti obuhvati.
