Predmet Medeja, dramaturškinje Kate Đarmati, ne upućuje prvenstveno na Euripidovu junakinju, već na sam čin njenog razmatranja. U središtu predstave nije samo Medejin čin, nego proces kroz koji se o njemu govori, donosi sud i oblikuje njegovo značenje. Time se pažnja pomera sa same tragedije na mehanizme njenog tumačenja.
Polazeći od Euripidovog predloška, predstava radnju premešta u savremeni kontekst raspada jednog partnerskog odnosa, u kojem se psihološki realizam postepeno prepliće sa mitskim slojevima Medejine priče. Umesto rekonstrukcije poznatog zapleta, razvija se niz prizora u kojima se granica između stvarnog događaja, kolektivnog sećanja i simboličke projekcije neprestano pomera, a poznati mit ostaje otvoren za različita čitanja.
Dramaturgija i režija dosledno izbegavaju da Medeju svedu na unapred definisanu žrtvu ili počinioca, usmeravajući pažnju na kriterijume na osnovu kojih se o njoj uopšte donosi sud. Nijedan prizor nije koncipiran kao razrešenje prethodnog, već kao njegovo dalje usložnjavanje.
Takav postupak određuje i položaj gledaoca. Pred njim se ne odvija priča čiji je ishod poznat, već proces u kojem se neprestano preispituju pretpostavke svakog tumačenja. Psihološki, simbolički i mitski slojevi predstave ostaju u stalnom međusobnom odnosu, bez pokušaja da budu objedinjeni u jedinstveno objašnjenje.
Scenski prostor oblikovan je krajnje uzdržano, bez rekonstrukcije antičkog sveta i bez dekorativne monumentalnosti. Njegova funkcija nije ilustrativna, već analitička: da usmeri pažnju na odnose među likovima i na način na koji se njihovi postupci tumače i procenjuju. U središtu predstave nalazi se interpretacija Nade Vukčević, koja Medeju gradi bez psihološke jednoznačnosti i bez potrebe da gledaocu ponudi ključ za njeno razumevanje.
Predstava ne zatvara Medejin slučaj. Njegova dugovečnost ne počiva na mogućnosti konačnog objašnjenja, već na trajnoj sposobnosti da iznova otvara pitanje odgovornosti, krivice i samih kriterijuma na osnovu kojih ih određujemo.
